دولت کانادا اعلام کرد که لایحه C-12 با عنوان «تقویت سیستم مهاجرت و مرزها» در تاریخ ۲۶ مارچ ۲۰۲۶ به قانون تبدیل شده است. این قانون تغییرات مهمی در سیستم مهاجرت و پناهندگی ایجاد میکند.
کیسهای پناهندگی:
بر اساس قوانین جدید، شرایط دریافت پناهندگی سختتر شده است. افرادی که بیش از یک سال بعد از ورود به کانادا درخواست پناهندگی بدهند، دیگر پروندهشان بررسی نمیشود.
اگر فردی برای اولین بار پس از ۲۴ جون ۲۰۲۰ وارد کانادا شده باشد و در مدت یک سال پس از ورود، درخواست پناهندگی خود را ثبت نکرده باشد، واجد شرایط (Eligible) برای ارائه درخواست پناهندگی نخواهد بود.
افرادی که درخواست پناهندگی خود را پیش از ۳ جون ۲۰۲۵ ثبت کردهاند، مشمول این قانون نمیشوند. بنابراین، در صورتی که از زمان اولین ورود شما کمتر از یک سال گذشته باشد، میتوانید درخواست پناهندگی ارائه دهید.
همچنین کسانی که از مرز زمینی کانادا و آمریکا بهصورت غیرقانونی وارد شوند (از جاهایی که مرز رسمی نیست) و بعد از ۱۴ روز درخواست پناهندگی بدهند، پرونده آنها بررسی نمیشود.
در عین حال، همه افرادی که تحت تاثیر این محدودیتهای جدید قرار میگیرند، همچنان میتوانند درخواست بررسی خطر قبل از اخراج (pre-removal risk assessment) بدهند تا در صورت وجود تهدید، به کشورشان بازگردانده نشوند.
برای کودکان بدون همراه هم دستورالعملهایی به آفیسرها داده میشود تا شرایط فردی آنها را با دقت بررسی کنند، چون این افراد سرپرست قانونی ندارند و در موقعیت آسیبپذیرتری قرار دارند.
دولت اعلام کرده که روند رسیدگی به پروندههای پناهندگی نیز سادهتر و سریعتر میشود. درخواستها بهصورت آنلاین و با مراحل کمتر انجام خواهد شد. فقط پروندههای کامل بررسی میشوند و پروندههای غیرفعال از سیستم حذف خواهند شد. همچنین اگر فرد قبل از تصمیمگیری بورد مهاجرت کانادا به کشور خود بازگردد، درخواست او بسته میشود.
تغییرات جدید در مورد پروندههای پناهندگی، روی همه کیسهایی که از ۳ جون ۲۰۲۵ سابمیت شدهاند، اعمال خواهد شد.
اشتراکگذاری اطلاعات:
در بخش دیگری از این قانون، اداره مهاجرت کانادا اجازه دارد برخی اطلاعات شخصی متقاضیان مهاجرت به کانادا را با نهادهای دولتی به اشتراک بگذارد. این کار با قوانین مشخص و برای بهبود هماهنگی بین سازمانها انجام میشود و شامل محدودیتهای جدی برای حفظ حریم خصوصی است.
اختیارات دولت در مراحل بررسی مدارک مهاجرتی:
همچنین دولت، ابزارهای جدیدی برای مدیریت مدارک و درخواستهای مهاجرتی (مثل ویزا، استادی پرمیت یا ورک پرمیت) به کار خواهد گرفت.
در شرایطی مانند مسائل امنیتی یا موضوعات مربوط به منفعت عامه، اداره مهاجرت این اختیار را خواهد داشت که تعداد زیادی از پروندهها و مدارک مهاجرتی را بهصورت گروهی کنسل کند و بررسیها را متوقف نماید.
این تصمیمها باید با تایید رسمی دولت اجرایی شود و بهصورت عمومی اعلام گردد. البته این موضوع شامل پروندههای پناهندگی نمیشود و همچنین به دولت این اختیار را نمیدهد که وضعیت اقامت افراد (دائم یا موقت) را تغییر دهد یا لغو کند. یعنی دولت نمیتواند بر این اساس، اقامت دائم کسی را بگیرد یا بدهد یا وضعیت اقامت کسی را تغییر دهد، فقط میتواند روی نحوه بررسی مدارک اثر بگذارد.
