قانون جدیدی در کانادا با نام «Bill C-3» در اواخر سال ۲۰۲۵ تصویب و اجرایی شده که مسیر دریافت شهروندی این کشور را به شکل قابلتوجهی تغییر داده است.
بر اساس این قانون، هر فردی در هر جای دنیا اگر بتواند ثابت کند یکی از اجدادش در کانادا به دنیا آمده، میتواند شهروند این کشور شود. فاصله نسلی هم اهمیتی ندارد و حتی ارتباط با چند نسل قبل هم قابل قبول است.
در یک ماه و نیم اول اجرای این قانون، حدود ۱۴۸۰ نفر سیتیزن شدهاند و بیش از ۶۲۸۰ درخواست بررسی شده. با این حال، دولت هنوز برآوردی از تعداد کل افرادی که ممکن است واجد شرایط شوند ارائه نکرده است.
این قانون باعث شده افرادی که هیچ سابقه زندگی، کار یا مشارکت اقتصادی (حتی در حد یک سنت) در کانادا نداشتهاند، به شهروندی برسند. این افراد بعد از دریافت شهروندی، حق رای خواهند داشت، میتوانند روی پالیسیهای دولت اثر بگذارند و از خدمات اجتماعی استفاده کنند.
طبق مقالهای که در نشنال پست منتشر شده، بررسیها نشان میدهد برخی افراد با داشتن اجدادی بسیار دور (مثلا کسی که در آنتاریو به دنیا آمده و در سال ۱۹۲۲ در آمریکا فوت کرده)، حتی تا چندین نسل قبل، موفق به دریافت شهروندی شدهاند. حتی در برخی موارد، ارائه مدارک ساده مانند اطلاعات سایتهای شجرهنامه برای تایید کافی بوده است.
در این قانون، برای افرادی که به دلایل نژادی، جنسیتی، مذهبی یا اجتماعی احساس خطر میکنند، امکان بررسی سریعتر درخواست وجود دارد. در برخی موارد، این روند تنها چند روز تا چند هفته طول کشیده، در حالی که زمان معمول بررسی حدود ۱۰ ماه است.
همچنین در این مسیر، بررسی سابقه کیفری یا میزان تاثیر اقتصادی افراد نقش زیادی ندارد و طبق مقاله نشنال پست، نگرانیهای جدی درباره مسائل امنیتی و احتمال سوءاستفاده از این قانون وجود دارد.
تنها محدودیت مهم این قانون این است که اگر فردی خارج از کانادا به دنیا آمده باشد و بخواهد شهروندی را به فرزندش منتقل کند، باید حداقل ۱۰۹۵ روز در کانادا زندگی کرده باشد.
در مجموع، این قانون در حالی اجرا شده که دولت از کنترل مهاجرت صحبت میکند، اما در عمل یک مسیر گسترده و جدید برای دریافت شهروندی ایجاد شده که میتواند در آینده بر جمعیت و ساختار سیاسی کانادا تاثیر بگذارد.
